ลองจินตนาการถึงโลกที่เราสามารถขับรถไปได้ทุกที่ โดยไม่มีควันดำหรือก๊าซพิษพ่นออกมาจากท่อไอเสีย

สิ่งเดียวที่รถคันนั้นปล่อยออกมาคือหยดน้ำบริสุทธิ์ที่สะอาดจนแทบจะใช้ดื่มได้

และเมื่อเชื้อเพลิงหมดลง เราก็แค่แวะเข้าสถานีบริการ ใช้เวลาเติมพลังงานเพียงไม่กี่นาทีเหมือนกับการเติมน้ำมันปกติ ก็พร้อมออกเดินทางต่อได้ทันที โดยไม่ต้องจอดรถทิ้งไว้เพื่อรอชาร์จไฟฟ้านานเป็นชั่วโมง

ฟังดูเหมือนเรื่องราวอุดมคติในหนังไซไฟ แต่นี่คือภาพวาดแห่งอนาคตที่ครั้งหนึ่งเคยถูกยกย่องให้เป็นความหวังสูงสุดของวงการยานยนต์โลก

…

ย้อนกลับไปในปี 1966 โลกในยุคนั้นกำลังตื่นเต้นกับยุคทองของยานยนต์ รถสปอร์ตระดับตำนานและเครื่องยนต์ขนาดใหญ่กำลังเป็นที่นิยม

ไม่ว่าจะเป็น Porsche 911 S, Lamborghini Miura หรือยอดกระบะกล้ามโตอย่าง Pontiac GTO

แต่ในมุมเล็กๆ ของปีเดียวกันนั้นเอง นวัตกรรมที่จะมาเปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์ก็ถือกำเนิดขึ้นอย่างเงียบๆ นั่นคือรถยนต์พลังงานเซลล์เชื้อเพลิงไฮโดรเจนคันแรกของโลก

แม้มันจะไม่ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนในทันที เพราะยุคนั้นน้ำมันยังราคาถูกและผู้คนยังไม่ตระหนักถึงปัญหาสิ่งแวดล้อม

แต่มันคือเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังที่รอวันเติบโต จนกระทั่งโลกก้าวเข้าสู่ยุคที่วิกฤตพลังงานเริ่มก่อตัว

ความเชื่อมั่นในเทคโนโลยีนี้รุนแรงและขยายวงกว้างไปถึงระดับชาติ

ผู้นำระดับโลกอย่างอดีตประธานาธิบดี George W. Bush เคยมองว่านี่คือทางรอดสำคัญที่จะพาอเมริกาหลุดพ้นจากการพึ่งพาน้ำมันจากต่างชาติ

ถึงขั้นมีการอนุมัติเม็ดเงินสนับสนุนมหาศาลกว่า 1,300 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อผลักดันให้รถยนต์พลังงานสะอาดเหล่านี้หลุดออกจากกระดาษออกแบบและออกมาวิ่งอยู่บนถนนจริงๆ

หลักการทำงานของเทคโนโลยีนี้เต็มไปด้วยความน่าทึ่งและฉีกกฎเกณฑ์เดิมๆ

แทนที่จะใช้วิธีเผาไหม้น้ำมันเชื้อเพลิง มันกลับใช้เซลล์เชื้อเพลิงเพื่อสร้างปฏิกิริยาเคมีระหว่างไฮโดรเจนความดันสูงและออกซิเจนในอากาศ…

ผลลัพธ์ที่ได้จากกระบวนการทางเคมีนั้นคือกำลังไฟฟ้าที่ส่งตรงไปยังมอเตอร์เพื่อขับเคลื่อนล้อ

และผลพลอยได้เพียงอย่างเดียวที่ถูกปล่อยออกมาคือสสารที่หล่อเลี้ยงโลกใบนี้ นั่นก็คือน้ำ

มันคือเทคโนโลยีที่สมบูรณ์แบบ เป็นนวัตกรรมที่ถูกคาดหวังว่าจะเข้ามาสวมมงกุฎแทนที่เครื่องยนต์สันดาบภายในและพลิกโฉมการเดินทางของมนุษยชาติไปตลอดกาล

แต่เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงปัจจุบัน เรื่องราวบนหน้ากระดาษกลับไม่เป็นไปตามบทที่ถูกเขียนไว้

ลองมองไปรอบตัวบนท้องถนนทุกวันนี้ เราแทบจะไม่เห็นร่องรอยของรถยนต์ไฮโดรเจนเลย

เทคโนโลยีที่เคยถูกหมายมั่นปั้นมือว่าจะกลายเป็นราชาองค์ใหม่ กลับค่อยๆ เลือนหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ยานยนต์

เกิดอะไรขึ้นกับความฝันอันยิ่งใหญ่นี้ ทำไมมันถึงไปไม่ถึงฝั่งฝัน…

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวแนวคิดหรือหลักการทางวิทยาศาสตร์ แต่อยู่ที่กำแพงแห่งความเป็นจริงที่เทคโนโลยีนี้ต้องเผชิญเมื่อก้าวเข้าสู่โลกของธุรกิจและการตัดสินใจของผู้บริโภคทั่วไป

กำแพงด่านแรกและอาจเป็นด่านที่สูงที่สุดคือเรื่องของราคา การจะทำให้คนส่วนใหญ่ยอมเปลี่ยนพฤติกรรม

สินค้าใหม่ต้องเข้าถึงได้ง่าย แต่รถยนต์ไฮโดรเจนกลับสอบตกในข้อนี้

ปัจจุบันมีรถยนต์ประเภทนี้วางขายในตลาดเพียงไม่กี่รุ่นเท่านั้น

แบรนด์ที่พยายามผลักดันอย่างหนักก็มีเพียง Toyota Mirai, Hyundai Nexo และ Honda Clarity ซึ่งรุ่นที่จับต้องได้มากที่สุดก็ยังมีราคาสูงปรี๊ด

อย่าง Toyota Mirai มีราคาป้ายสูงถึงราว 50,000 ดอลลาร์ หรือประมาณ 1,700,000 บาท แม้จะมีส่วนลดและมาตรการจูงใจจากรัฐบาลมาช่วยอุดหนุนให้ราคาลดลงมาได้บ้าง แต่ก็ยังถือว่าเป็นตัวเลขที่ทำให้หลายคนต้องคิดหนัก

และราคาตัวรถเป็นเพียงแค่ยอดภูเขาน้ำแข็ง เพราะฝันร้ายที่แท้จริงซึ่งซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำคือค่าใช้จ่ายในการเติมเชื้อเพลิงที่ผู้ใช้งานต้องแบกรับในระยะยาว

ราคาเฉลี่ยของไฮโดรเจนในปัจจุบันอยู่ที่ประมาณ 16.5 ดอลลาร์ต่อกิโลกรัม รถคันหนึ่งมีความจุถังราว 5-6 กิโลกรัม วิ่งได้ระยะทางประมาณ 400 ไมล์ หรือราว 640 กิโลเมตร

เมื่อคำนวณเบ็ดเสร็จ การเติมเชื้อเพลิงเต็มถังหนึ่งครั้งต้องจ่ายเงินสูงถึง 80 ดอลลาร์ หรือเกือบ 2,800 บาท

มันเป็นต้นทุนการเดินทางที่แพงกว่าการเติมน้ำมันหรือการชาร์จไฟฟ้าอย่างเห็นได้ชัด…

กำแพงด่านต่อมาคือความสะดวกสบายในการใช้งาน สมมติว่ามีคนยอมจ่ายเงินก้อนโตซื้อรถและรับได้กับค่าเชื้อเพลิงที่แสนแพง

คำถามที่ตามมาทันทีคือ พวกเขาจะขับไปเติมพลังงานที่ไหน

ในประเทศที่เป็นผู้นำด้านเทคโนโลยีอย่างสหรัฐอเมริกา กลับมีสถานีเติมไฮโดรเจนเพียงหลักสิบแห่งเท่านั้น และเกือบทั้งหมดกระจุกตัวอยู่แค่ในรัฐแคลิฟอร์เนีย

ลองเปรียบเทียบให้เห็นภาพชัดเจนขึ้น ร้านอาหารแฟรนไชส์อย่าง Red Lobster ในอเมริกายังมีจำนวนสาขามากกว่าสถานีเติมไฮโดรเจนถึง 16 เท่า

นั่นหมายความว่าผู้ใช้งานจะถูกจำกัดกรอบการเดินทางอย่างรุนแรง

ทุกครั้งที่สตาร์ทรถต้องมานั่งกางแผนที่วางเส้นทางอย่างรัดกุมรอบๆ สถานีเติมเชื้อเพลิง เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์รถไปดับกลางทาง

สาเหตุสำคัญที่ทำให้จุดให้บริการมีน้อยก็เพราะต้นทุนการก่อสร้างที่สูงลิบลิ่ว

การสร้างสถานีเติมไฮโดรเจนหนึ่งแห่งต้องใช้เงินลงทุนสูงถึง 2 ล้านดอลลาร์ หรือกว่า 70 ล้านบาท

เมื่อต้นทุนสูงลิ่วบวกกับเทคโนโลยีที่ซับซ้อน แต่ฐานลูกค้ามีเพียงหยิบมือ จึงไม่มีผู้ประกอบการคนไหนกล้าเสี่ยงนำเงินมาละลายแม่น้ำเพื่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานเหล่านี้ มันจึงกลายเป็นปัญหาไก่กับไข่ที่หาทางออกไม่ได้…

ในขณะเดียวกัน เมื่อพูดถึงเรื่องของสมรรถนะ รถยนต์พลังงานทางเลือกมักถูกคาดหวังว่าจะต้องเปิดประสบการณ์การขับขี่รูปแบบใหม่ที่ยอดเยี่ยมกว่าเดิม

แต่ความเป็นจริงกลับสวนทาง Toyota Mirai ทำอัตราเร่งจาก 0 ถึง 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงได้ในเวลา 9.1 วินาที

ซึ่งความเร็วมิตินี้ถือว่าอยู่ในระดับมาตรฐานทั่วไป ไม่ได้สร้างความตื่นเต้นใดๆ

เมื่อนำไปจอดเทียบกับคู่แข่งสายตรงในสมรภูมิยานยนต์พลังงานทางเลือกอย่าง Tesla Model 3 ที่เหยียบมิดทำเวลาได้ใน 3.1 วินาที

ความแตกต่างนี้ยิ่งทำให้ตัวเลือกไฮโดรเจนดูจืดชืดลงไปอีกระดับ

แม้จะมีความพยายามสร้างโปรเจกต์รถไฮโดรเจนสมรรถนะสูงอย่าง Hyperion XP-1 ที่เคลมความแรงระดับพันม้า ทำความเร็วได้ดั่งใจนึก

แต่มันก็ยังเป็นเพียงรถต้นแบบที่ไกลเกินเอื้อมสำหรับคนทั่วไป

แต่สิ่งที่น่าจะเป็นหมัดน็อกที่รุนแรงที่สุด คือภาพลักษณ์ของการเป็น “พลังงานสะอาด” ที่เมื่อนักวิเคราะห์เจาะลึกลงไปแล้วกลับพบกับความจริงที่ย้อนแย้งจนน่าตกใจ

หลายคนเข้าใจผิดว่าไฮโดรเจนคือพลังงานที่สามารถสูบขึ้นมาแล้วใช้ได้เลยเหมือนน้ำมัน

แต่ความจริงคือมันต้องผ่านกระบวนการสกัดแยกออกจากโมเลกุลอื่น ซึ่งวิธีที่นิยมคือกระบวนการ Electrolysis

กระบวนการนี้ต้องใช้พลังงานไฟฟ้าจำนวนมหาศาลในการแยกน้ำออกเป็นไฮโดรเจนและออกซิเจน

จากนั้นยังต้องนำไปผ่านการบีบอัดด้วยความดันสูง ทำความเย็นจัด และระบบขนส่งที่ซับซ้อน

ในทุกขั้นตอนของห่วงโซ่อุปทานนี้ ล้วนมีการสูญเสียพลังงานเกิดขึ้นตลอดทาง

เมื่อไฮโดรเจนเดินทางไปถึงตัวรถและถูกเซลล์เชื้อเพลิงเปลี่ยนกลับเป็นไฟฟ้าอีกครั้ง พลังงานตั้งต้นก็หดหายไปเกินครึ่ง

เมื่อนำมาคำนวณประสิทธิภาพพลังงานทั้งระบบ หรือที่วงการเรียกว่า Well-to-Wheel จากพลังงานตั้งต้น 100 ส่วน จะเหลือมาถึงล้อรถเพื่อให้เกิดการขับเคลื่อนจริงเพียงแค่ 38 ส่วนเท่านั้น

ในขณะที่คู่แข่งอย่างรถยนต์ไฟฟ้าแบบใช้แบตเตอรี่ สามารถใช้พลังงานได้มีประสิทธิภาพสูงถึง 80 ส่วน

ความสูญเปล่าที่แตกต่างกันกว่าเท่าตัวนี้คือข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์ที่กลบจุดเด่นเรื่องความสะอาดไปจนหมด…

มิหนำซ้ำ ไฮโดรเจนที่ใช้กันในโลกอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ยังเป็นไฮโดรเจนสีเทาที่สกัดมาจากก๊าซธรรมชาติ

ซึ่งระหว่างทางก็ยังคงปลดปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์สู่ชั้นบรรยากาศอยู่ดี

เว้นเสียแต่ว่าจะยอมจ่ายต้นทุนที่แพงทะลุเพดานเพื่อผลิตไฮโดรเจนสีเขียวจากพลังงานหมุนเวียนร้อยเปอร์เซ็นต์

ภาพลักษณ์ที่เคยโปร่งใสไร้มลพิษจึงเริ่มมีรอยด่างพร้อยเมื่อมองในภาพรวม

และในจังหวะที่เทคโนโลยีไฮโดรเจนกำลังดิ้นรนแก้ปัญหาสารพัดของตัวเองอยู่นั้น

คลื่นสึนามิลูกใหญ่ที่ชื่อว่ารถยนต์ไฟฟ้าก็ซัดเข้ามาโถมใส่ตลาดอย่างรวดเร็วและรุนแรง

บริษัทหน้าใหม่อย่าง Tesla เข้ามาพลิกโฉมวงการด้วยการสร้างโครงสร้างพื้นฐานสถานีชาร์จที่ครอบคลุม พร้อมกับพัฒนาเทคโนโลยีแบตเตอรี่ให้มีราคาถูกลงและวิ่งได้ระยะทางไกลขึ้น

เมื่อตลาดยานยนต์มีทางเลือกที่สมเหตุสมผลกว่า คุ้มค่ากว่า และตอบโจทย์การใช้งานจริงในชีวิตประจำวัน

เม็ดเงินลงทุนมหาศาลจากทั่วโลกจึงหลั่งไหลไปที่การพัฒนาแบตเตอรี่ ทิ้งเทคโนโลยีไฮโดรเจนไว้เบื้องหลัง

มันเป็นสัจธรรมอันโหดร้ายของโลกนวัตกรรม เทคโนโลยีที่มีแนวคิดล้ำหน้าที่สุดไม่ได้การันตีว่าจะต้องเป็นผู้ชนะเสมอไป หากมันมาพร้อมกับต้นทุนและความยุ่งยากที่มากเกินความจำเป็น…

เทคโนโลยีไฮโดรเจนพยายามเสนอทางออกที่สวยหรูให้กับโลก

แต่ในทางปฏิบัติมันกลับกลายเป็นทางออกที่สร้างโจทย์ปัญหาข้อใหม่ที่ซับซ้อนและราคาแพงยิ่งกว่าเดิมให้กับผู้บริโภค

แต่ไม่ได้หมายความว่าเทคโนโลยีนี้คือความล้มเหลวที่สูญเปล่าโดยสิ้นเชิง

เพราะในขณะที่มันพ่ายแพ้ในสมรภูมิรถยนต์นั่งส่วนบุคคล แต่มันกลับถอยทัพไปเจิดจรัสอยู่ในอุตสาหกรรมอื่นที่เหมาะสมกับศักยภาพและข้อจำกัดของมันมากกว่า

องค์กรระดับโลกอย่าง Amazon นำเทคโนโลยีนี้ไปปรับใช้กับรถยกในคลังสินค้าขนาดใหญ่ เพราะจุดเด่นเรื่องการเติมพลังงานที่ฉับไวและไม่มีก๊าซไอเสียมารบกวนพนักงานในอาคารปิด ถือเป็นประโยชน์มหาศาล

องค์การ NASA เองก็ใช้งานเทคโนโลยีนี้เป็นแหล่งพลังงานสำหรับยานอวกาศมาอย่างยาวนาน

พิสูจน์ให้เห็นถึงความเสถียรและประสิทธิภาพเมื่อนำไปใช้งานในสภาวะที่เฉพาะเจาะจง

และพื้นที่ที่น่าจับตามองที่สุดคืออุตสาหกรรมรถบรรทุกเพื่อการพาณิชย์

รถบรรทุกขนาดใหญ่ที่ต้องวิ่งระยะทางไกลข้ามรัฐและแบกน้ำหนักมหาศาล หากหันไปใช้แบตเตอรี่ไฟฟ้า ตัวรถจะมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นจนสูญเสียพื้นที่บรรทุกสินค้า

ไฮโดรเจนจึงกลายเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่เข้ามาเติมเต็มช่องว่างในภาคการขนส่งเชิงพาณิชย์ได้อย่างลงตัว เพราะระบบเซลล์เชื้อเพลิงมีน้ำหนักเบากว่าแบตเตอรี่ก้อนยักษ์ และทำเวลาในการเติมเชื้อเพลิงเพื่อทำรอบวิ่งได้ดีกว่า…

เรื่องราวการขึ้นสู่จุดสูงสุดและร่วงหล่นลงมาของรถยนต์พลังงานไฮโดรเจน เปรียบเสมือนบทเรียนชิ้นเอกของโลกธุรกิจ นวัตกรรม และการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย

ความหวังอันยิ่งใหญ่และจุดประสงค์ที่ตั้งต้นมาอย่างดีเพียงอย่างเดียว ไม่สามารถผลักดันให้สินค้าประสบความสำเร็จในสเกลระดับโลกได้

หากปราศจากความเข้าใจในกลไกของราคา โครงสร้างพื้นฐาน และความต้องการที่แท้จริงของตลาด

บางครั้งการยอมถอยออกจากแสงสปอตไลต์ของตลาดยานยนต์กระแสหลัก อาจไม่ใช่การยอมจำนนต่อความพ่ายแพ้

แต่เป็นการล่าถอยเพื่อไปค้นหาพื้นที่ใหม่ที่เทคโนโลยีนี้จะได้แสดงศักยภาพอย่างคุ้มค่าที่สุด

ไม่มีใครสามารถคาดเดาอนาคตได้ว่า หากวันหนึ่งนักวิทยาศาสตร์สามารถค้นพบวิธีผลิต บีบอัด และจัดเก็บไฮโดรเจนที่ง่าย ถูก และมีประสิทธิภาพมากกว่าที่เป็นอยู่ กระดานหมากรุกนี้ก็อาจถูกพลิกกลับมาอีกครั้ง

แต่จนกว่าจะถึงวันนั้น โลกของการเดินทางส่วนบุคคลก็คงต้องปล่อยให้เวทีนี้เป็นพื้นที่ของรถยนต์ไฟฟ้าและรถยนต์เครื่องยนต์สันดาบต่อไป

เพราะในท้ายที่สุดแล้ว ผู้คนไม่ได้ตัดสินใจควักเงินจ่ายเพียงเพื่อเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยที่สุด

แต่มองหาสิ่งที่ทำให้ชีวิตของพวกเขาสะดวกสบายขึ้น คุ้มค่าเงินทุกบาท และเป็นไปได้จริงในทุกๆ การออกเดินทาง

References : [energy, epa, cfcp, toyota, insideevs]