JT 8704 ตอนที่ 3 : เที่ยวให้เต็มที่สิ

หลังจากผ่านการเดินทางที่แสนทรมาน ผมก็ถึงที่หมายคือ เชียงราย หนุ่มได้จัดรถตู้มารับเราถึงสนามบินไปส่งที่โรงแรม ซึ่งขณะนั้นอยู่ในช่วงเวลาประมาณทุ่ม ถึง 2 ทุ่ม ผมรู้ว่าเพื่อนในแก๊งค์ หลายคนได้มาถึงเชียงรายกันหมดแล้ว เราก็เดินทางเข้าสู่โรงแรม ซึ่งอยู่ใกล้ๆ  กับ มหาลัยแม่ฟ้าหลวง ผมกับเอ ได้พักห้องเดียวกัน ต่างคนต่างทิ้งกระเป๋า เพื่อเตรียมไปเจอเพื่อน ๆ แก๊งค์ใหญ่ ที่รออยู่ใจกลางเมืองเชียงราย

ผมมีแก๊งที่ดื่มกันประจำตอนเรียนมหาลัย คือ แก๊งค์ ของ โอม โดยมี โจ้ ที่เป็นเพื่อนสนิทที่สุด ซึ่งเราเริ่มมาทำงานกรุงเทพด้วยกัน ตั้งแต่เริ่ม และย้ายไปอยู่ที่ทำงานที่สองด้วยกัน ผมจึงสนิทกับโจ้เป็นพิเศษ

ความจริงตอนเรียนอยู่มหาลัยตอนเข้าสู่ภาควิชา คอมพิวเตอร์ นั้น ผมเป็นเด็กจากคณะวิศวะรวมในปี 1  ที่ไม่ได้แยกเข้าภาค คอมมาตั้งแต่ปี 1 ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะสนิทกันใน group กันอยู่แล้ว พอเข้าสู่ภาควิชาคอมพิวเตอร์ในปี 2 นั้นก็ทำให้ผมเคว้งไปพักหนึ่งเหมือนกัน เพราะไม่ค่อยมีเพื่อนในช่วงแรก จนมาเจอกับแก๊งค์ ของโอม ในการไปช่วยเหลือเหยื่อ สึนามิ ที่พังงาด้วยกัน ทำให้สนิทกันมากขึ้น จึงได้นัดดื่มกันบ่อย ๆ โดยเฉพาะ โจ้ นี่เป็นเพื่อนดื่มที่เจอกันมากที่สุดเลยก็ว่าได้เพราะอยู่ด้วยกันหลายปีมาก ก่อนที่ต่างคนต่างแยกย้ายไปในตอนหลัง

เราได้รวมแก๊งค์กันในร้านเบียร์ใจกลางเมือง ตอนนั้นผมลืมเหตุการณ์ที่ขึ้นเครื่องบินไปสนิท เพราะไม่มีอาการใด ๆ หลังจากลงเครื่องมา เราจึงดื่มกันเต็มที่ตั้งแต่ช่วง 3 ทุ่ม ไปถึง เกือบตี 1 จนร้านเบียร์ปิด เราก็ไปต่อกันที่ร้านคาราโอเกะ แล้วก็กินเหล้าต่อ เนื่องจากไม่ได้เจอกันนาน จึงมีเรื่องคุยกันเยอะสนุกสนานเฮฮา หยอกล้อกันไป จนร้านคาราโอเกะปิด ในตี 4 เราก็เริ่มเมากันได้ที่ ความจริงก็อยากหาที่ไปต่อ แต่ถามแท็กซี่เจ้าถิ่น ก็บอกว่าไม่มีที่ไปแล้ว จึงเดินทางกลับ ซึ่งรุ่งเช้านั้น ก็จะเป็นงานเช้าของงานแต่งงานหนุ่ม แต่แทบจะไม่มีคนตื่นไปงานเช้ากันเลย มีแค่บางคนที่ไม่ได้กินหนักก็พอไปได้ แต่ยอมรับว่าคืนนั้นเมามาก ๆ ซึ่งไม่ได้กินเยอะขนาดนี้มานานมาแล้วเพราะภาระหน้าที่การงานที่ค่อนข้างรัดตัว กลับมาก็สลบคาเตียงไม่รู้ตัว กว่าจะตื่นก็ บ่าย ๆ ของอีกวัน

ผมตื่นมาพร้อมอาการแฮงค์ แต่ก็ยังไม่มีสัญญาณใด ๆ จากร่างกายว่าเริ่มผิดปรกติ ทุกอย่างเป็นปรกติ ผมไปหาข้าวทานซึ่งต้องเดินไกลพอสมควร เนื่องจากแถวนั้นไม่มีร้านข้าวเลย แต่อยู่ใกล้หอพักของนักศึกษา เราก็ไปนั่งกินกัน แทบจะเป็นมื้อเดียวของวันนั้น เพราะตอนเย็นก็จะมีงานแต่งงานหนุ่ม ซึ่งเราต้องกลับไปเตรียมตัวเพื่อไปงานแต่งหนุ่มในตอนเย็น

Blog Series : JT8704 Flight เปลี่ยนชีวิต

Image Ref : www.deathandtaxesmag.com

 

 

Comments